با سلام و احترام به وبلاگ من خوش آمدید

ارائه مطالب علمی و فنی مهندسی

. سيستم هاي عامل ويندوز تقريبا" با هر نوع سرويس دهنده DNS ، استاندارد سازگار مي باشند . ( مثلا" سرويس دهندگاني كه بر روي سيستم عامل يونيكس اجراء مي گردند) . ويندوز داراي نسخه اختصاصي خود در رابطه با سرويس دهنده DNS بوده كه مي توان آن را بر روي هر نوع سيستم عامل ويندوز ( 2000 و يا دات نت ) ، نصب نمود.
تفاوت بين DNS و WINS چيست ؟ WINS ، بمنظور ترجمه اسامي كامپيوترها به آدرس هاي IP ، استفاده مي گردد.اسامي استفاده شده ، نوع خاصي از نام هاي مبتني بر ويندوز مي باشند. DNS ، بمراتب متداول تر بوده و از آن بمنظور ترجمه اسامي ميزبان استفاده مي شود . در محيط ويندوز ، تفاوت زيادي بين دو نوع نام ( اسامي خاص مبتني بر ويندوز و اسامي ميزبان ) وجود نداشته و هر دو نوع ، معادل مي باشند. از نسخه ويندوز 2000 به بعد ، تاكيد مضاعف بر استفاده از DNS در دستور كار قرار گرفته و ماكروسافت ، استفاده محدود و كم رنگ WINS در ويندوز را بعنوان يك سياست محوري در ويندوز دنبال مي نمايد.
بمنظور پيكربندي IP هريك از كامپيوترهاي موجود درشبكه ، مي بايست آدرس IP و حداقل يك سرويس دهنده DNS را مشخص كرد. در اين رابطه نمي توان از نام سرويس دهنده DNS در مقابل آدرس IP ، استفاده نمود.(روشي بمنظور ترجمه اسامي به آدرس IP بدون يك سرويس دهنده DNS وجود ندارد). پس از پيكربندي آدرس IP سرويس دهنده DNS ، ويندوز 2000 و نسخه هاي بعد از آن ، قادر به استفاده از سرويس دهنده DNS بمنظورترجمه نام به آدرس IP معادل ، خواهند بود.
سيستم DNS اينترنت ، بصورت سلسله مراتبي است . در بالاترين سطح ، domain هاي سطح بالا و يا TLDs)Top-level Domains) ، قرار دارند. استفاده كنندگان متعددي از سرويس دهندگان DNS مربوط به TLD اينترنت استفاده مي نمايند . اين سرويس دهندگان شامل مرجع كاملي در ارتباط با ساير سرويس دهندگان در ساختار سلسله مراتبي، مي باشند. فرض كنيد كه شما قصد ارتباط با http://www.test.com را داشته باشيد و سرويس دهنده DNS سازمان شما ، داراي يك entry براي http://www.test.com نمي باشد . در اين حالت با يك سرويس دهنده DNS تائيد شده ديگر درTLD ، ارتباط برقرار مي گردد.سرويس دهده TLD ، از آدرس سرويس دهنده معتبري كه شامل آدرس Test.com ، آگاهي داشته و سرويس دهنده قادر به ارائه يك آدرس براي كامپيوتري با نام http://www ، خواهد بود . فرآيند فوق ، داراي انعطاف و كارآئي بالا در رابطه با يافتن آدرس IP مربوط به domain name ، است .
ويندوز از يك ويژگي خاص DNS با نام Dynamic DNS)DDNS) ، استفاده مي نمايد. زمانيكه يك كامپيوتر مبتني برويندوز 2000 ( و يا نسخه هاي بعد از آن ) فعاليت خود را آغاز مي نمايد ، با سرويس دهنده DNS مربوطه ، مرتبط و نام كامپيوتر و آدرس IP موجود خود را در اختيار آن قرار خواهد داد .سرويس دهنده DNS ، بانك اطلاعاتي خود را بهنگام تا متاثر ازآخرين تغييرات گردد. DDNS ، امكان بهنگام سازي پوياي سرويس دهنده DNS را براي كامپيوترها فراهم مي نمايد. بدين ترتيب ، بانك اطلاعاتي DNS شامل آخرين اطلاعات مرتبط با آدرس هاي IP شده و سرويس دهنده DNS ، قادر به ارائه سرويس خود بصورت پويا و متاثر از آخرين تغييرات انجام شده در شبكه ، خواهد بود .
بمنظور كاهش حجم عمليات مربوط به name resolution در يك محيط عملياتي بزرگ ، مي توان از يك سرويس دهنده ثانويه و يا سرويس دهندگان Caching ، استفاده كرد. سرويس دهنده ثانويه ، داراي بانك اطلاعاتي اختصاصي خود نبوده و از بانك اطلاعاتي DNS موجود بر روي يك سرويس دهنده DNS اوليه ، استفاده مي نمايد. سرويس دهندگان ثانويه ، گزينه اي مناسب براي ارائه خدمات مربوط به name resolution بوده ولي قادر به بهنگام سازي پوياي DNS نخواهند بود. ( برخي از انواع سرويس دهندگان ثانويه قادر به دريافت اطلاعات بهنگام شده و ارسال آنان براي سرويس دهنده اوليه ، مي باشند ) . سرويس دهندگان Caching DNS ، زمانيكه يك درخواست name resolution را دريافت مي نمايند ، با يك سرويس دهده DNS بمنظور اتمام عمليات خود ، ارتباط برقرار خواهد كرد. سرويس دهنده Caching ، درادامه آدرس IP را استفاده و آن را بمنظور پاسخ به درخواستي مشابه ، ذخيره مي نمايد.
نرم افزار سرويس دهنده DNS ويندوز، امكان ذخيره داده هاي DNS را در يك فايل متن و يا در اكتيو دايركتوري ، فراهم مي نمايد. با انتخاب اكتيو دايركتوري ، داراي گزينه اي مبني بر نصب DNS بر روي هر domain controller خواهيم بود. در چنين مواردي در صورت بروز اشكال دراكتيو دايركتوري ، امكان بازيابي سريع اطلاعات وجود خواهد داشت ( مي توان DNS را بر روي يك domain controller ديگر نصب تا زمينه استفاده از اطلاعات DNS موجود در اكتيو دايركتوري ، فراهم گردد.) .
 

 

سيستم نام دامنه (DNS) کاربران را در يافتن راه خود گرداگرد اينترنت ياری می‌نمايد.  هر کامپيوتر روی اينترنت دارای يک آدرس است.  اين آدرس که مشابه شماره تلفن می‌باشد، رشته‌ای نسبتاً پيچيده از اعداد است که به آن آدرس IP می‌گويند (IP مخفف پروتوکول اينترنت يا Internet Protocol است.) به ياد داشتن اين آدرس برای همه دشوار است.  سيستم نام دامنه، اين دشواری را با استفاده از يک نام که مجموعه‌ای از حروف آشنا می‌باشد به جای آدرس IP حل می‌کند.  مثلاً، به جای وارد کردن آدرس x66.218.71.91، می توانيد نام www.yahoo.com را وارد نمائيد.  سيستم نام دامنه، وسيله‌ايست که حفظ کردن و به خاطر سپردن آدرس‌های اينترنتی را آسان می‌سازد.هدف سيستم نام دامنه اين است که هر کسی در هر گوشه از جهان با وارد کردن نام دامنه يک وب‌سايت، آدرس IP آن را بيابد.  علاوه بر اين، نامهای دامنه در دسترسی به آدرس‌های پست الکترونيکی و نيز ساير کاربردهای اينترنتی، استفاده می‌گردد.

"ثبت" يک نام دامنه به چه معناست؟

هنگامی که شما يک نام دامنه را ثبت می‌نمائيد، يک يک مدخل در فهرست تمامی نام‌های دامنه وارد می‌شود.  اين به کاربران در سراسر جهان اجازه می‌دهد تا به وسيله آن نام دامنه به آدرس اينترنتی شما دسترسی داشته باشند.

يک نام برای چه مدتی ثبت می‌شود؟  آيا آن نام قابل تمديد است؟

اين مدت برای نامهای با پسوندهای مختلف تفاوت می‌کند، ولی مضربی از يک سال می‌باشد.  حداکثر زمان يک ثبت، 10 سال می‌باشد.

دامنه‌های سطح بالای جهانی کدامها هستند؟

دامنه‌های سطح بالای مخصوص کشورها کدامها هستند؟

ليست کامل آنها را ملاحظه نمائيد.

پشت پرده چه روی می‌دهد؟

آنچه در پشت پرده روی می‌دهد، کمی پيچيده‌تر است. در يک آدرس اينترنتی، مثل yahoo.com، بخش .com به نام "دامنه سطح بالا" يا TLD موسوم است.   سازمانهای فعال در ثبت دامنه‌های سطح بالا، از پايگاه‌های داده بزرگی حاوی اطلاعات نامهای تحت هر دامنه سطح بالا نگه‌داری می‌نمايند.  به عنوان مثال، پايگاه‌داده سازمان مخصوص ثبت دامنه سطح بالای .com، شامل آدرس اينترنتی yahoo.com می‌باشد.  بنابراين، در تلاش برای يافتن آدرس اينترنتی متعلق به yahoo.com، کامپيوتر شما ابتدا بايد پايگاه داده سازمان ثبت .com را بيابد.  اين امر چگونه انجام می‌گيرد؟درون قلب سيستم نام دامنه، 13 کامپيوتر مخصوص به نام سرويس‌دهنده‌های ريشه قرار دارند.  آنها توسط سازمان ICANN اداره می‌شوند، و در سراسر جهان توزيع شده‌اند.  هر 13 کامپيوتر حاوی اطلاعات يکسانی هستند، و تعدد آنها به منظور تقسيم بار کاری و پشتيبانی از يکديگر می‌باشد.ممکن است بپرسيد به چه دليلی اين سرويس‌دهنده‌های ريشه اين اندازه اهميت دارند؟  دليل اين اهميت، اين است که اين کامپيوترها، حاوی آدرس‌های اينترنتی سازمانهای ثبت دامنه‌های سطح بالا، شامل سازمانهای ثبت جهانی، مثل .com، و نيز 244 سازمان ثبت مخصوص دامنه‌های سطح بالای مخصوص کشورها (مثل .ir برای ايران، .fr برای فرانسه، و غيره) می‌باشند.  اين اطلاعات، حياتی می‌باشد.  اگر اين اطلاعات 100% صحيح نباشد، و يا مبهم باشد، ممکن است يافتن يک سازمان ثبت کليدی در اينترنت ميسر نباشد.  بياييد ببينيم اين اطلاعات چگونه مورد استفاده قرار می‌گيرد.هزاران کامپيوتر در سرتاسر جهان پخش شده‌اند، که وظيفه‌شان يافتن آدرس‌های متعلق به هر نام می‌باشد.  آنها به طور مداوم به ذخيره اطلاعاتی که در پاسخ به درخواست‌های اطلاعاتشان از سرويس‌دهنده‌های ريشه دريافت می‌کنند، می‌پردازند.  هدف از استفاده از آنها، پاسخ به درخواست‌های کاربران در يافتن آدرس‌های اينترنتی مربوط به يک نام دامنه می‌باشد.هنگامی که کاربری، تقاضای يافتن آدرس نام دامنه yahoo.com را می‌کند، اين درخواست به يکی از اين کامپيوترهای محلی ارجاع داده می‌شود.  آن کامپيوتر، نام دامنه را به اجزايش تقسيم می‌کند.  آدرس سازمان ثبت .com برای آن کامپيوتر معلوم است، چرا که قبلاً آن را از يکی از سرويس‌دهنده‌های ريشه گرفته است.  بنابراين، اين کامپيوتر، درخواست را به پايگاه داده سازمان ثبت .com ارجاع می‌دهد.  پاسخ اين درخواست، به کامپيوتر کاربر فرستاده می‌شود.  بدين سان، آدرس اينترنتی yahoo.com پيدا می‌شود!اين کامپيوترهای محلی، و سرويس‌دهنده‌های ريشه حاوی اطلاعات يکسانی هستند، پس چرا از آنها استفاده می‌کنيم و مستقيماً درخواست را به سرويس‌دهنده‌های ريشه نمی‌فرستيم؟  پاسخ، به دليل افزايش کارايی است. سرويس‌دهنده‌های ريشه نمی‌توانند صدها ميليارد درخواست را در روز پردازش کنند.اگر تا به اينجا داستان را دنبال کرده‌ايد، لابد از حود می‌پرسيد نامهای پيچيده‌تر، مثل www.yahoo.com چگونه بررسی می‌شوند؟  سيستم نامهای دامنه، براساس سلسله مراتب پايه‌ريزی شده است.  ابتدا آدرس اينترنتی پايگاه داده سازمان ثبت .com يافته‌می‌شود، سپس کامپيوتر حاضر در آن آدرس برای يافتن آدرس مربوط به yahoo.com مورد پرس‌وجو قرار می‌گيرد، و سپس، کامپيوتری که در آن آدرس يافته می‌شود، مسئول يافتن و برگرداندن درخواست جستجو برای نام www.yahoo.com می‌باشد.  آن کامپيوتر، آدرس نهايی را که به دنبالش هستيم باز می گرداند.

 DHCP Service :

DHCP مخفف عبارت Dynamic Host Configuration Protocol است که با نصب اين سرويس بر روي يک Server ميتوانيم در ان يک Range IP تعريف نموده و از ان بخواهيم تا به Client هايي که IP انها به صورت اتوماتيک تنظيم شده است IP اختصاص دهد.(تمامي کاربران اينترنت به صورت اتوماتيک IP دريافت ميکنند.)

چگونگي کارکرد يک DHCP:
زمانيکه يک کاربر کامپيوتر خود را راه اندازي  مي کند سيستم عامل آن بعد از بالا آمدن در خواستIP  ميکند. بعد از آن 4 مرحله انجام ميگيرد:

1-DHCP Discover
در اين مرحله Client درخواست خود را جهت دريافتIP در شبکه Broadcast ميکند. به آدرس 255.255.255.255 ارسال ميکند و IP خود او نيز 0.0.0.0 در نظر ميگيرد.

2-DHCP Offer
در اين مرحله تمام DHCP Server هائيکه Broadcast انجام شده در مرحله اول را دريافت ميکنند از Range IP تعريف شده بر روي خود يک IP  انتخاب نموده و به همراه مدت زماني که قرار است آنIP  را در اختيار Client قرار دهد و آنرا به شکل زير ارسال ميکند.
 

 

Source IP=IP of DHCP Server
Destination MAC Address=Client Destination IP=255.255.255.255

3-DHCP Request
Client درخواست کننده پس از دريافت DHCP Offer ها اولين DHCP Offer را انتخاب نموده و آنرا توسط يک Packet در شبکه Broadcast ميکند و در آن Packet  آدرسDHCP Server که Offer او قبول شده است مشخص مينمايد.

4- DHCP Ack,DHCP Nack
پس از آنکه Client به DHCP Server که Offer اوقبول شده DHCP Request را فرستاد در صورتيکه هنوز IP  که Offer شده در Range او وجود داشته باشد و توسط Admin حذف نشده باشد DHCP Server تاييد خود را مبني بر اختصاص IP به Client اعلام ميکند. ولي اگر IP توسط Admin از Range مربوطه حذف شده باشد DHCP به Client درخواست کننده پيغامDHCP Nack را ارسال ميکند و Client مجبور ميشود که تمام مراحل را دوباره طي کند.

اگر DHCP در شبکه موجود نباشد:
Client  پس از ارسال DHCP Discover يک ثانيه منتظر جواب مي ايستد اگر جوابي دريافت نکرد 3بار ديگر به فاصله زماني 9 و 13 و 16 ثانيه دوباره Broadcast ميکند اگر باز هم جوابي نگرفت هر 5 دقيقه يک بار به کار خود ادامه ميدهد.

(APIPA (Automatic Private IP Addressing :
Client هاي 98 و 2000 اگر DHCP را پيدا نکنند به هر دليلي به صورت اتوماتيک از رنج 169.254.x.y يک IP انتخاب ميکنند. در ضمن قبل از استفاده از آن آنرا Broadcast ميکنند تا احيانا Client ديگري در حال استفاده از آن IP  نباشد. با اين حال هر 5 دقيقه يک بار به تلاش خود مبني بر گرفتن IP  از DHCP ادامه ميدهد.

دستور ipconfig:
با استفاده از اين دستور که در Command Prompt اجرا ميشود ميتوان تنظيمات IP را مشاهده کنيم.براي گرفتن IP  از DHCP  بايد دستور IPCONFIG/RENEW را درCMD  وارد کنيم و براي ازاد کردن IP دستور IPCONFIG/RELEASE را در همان CMD وارد ميکنيم.

IP reservation:
در صورت نياز ميتوان براي کامپيوتر ها و مخصوصا Network Printer ها IP رزرو نمود تا هر بار که آنها درخواست IP  نمودند آن IP هاي رزرو شده به آنها اختصاص داده شود براي اين کار دانستنMAC Address کارت شبکه مورد نياز است.

Lease Time:
به مدت زماني که يک IP به يک Client  اختصاص داده ميشود Lease Time ميگويند که به صورت پيش فرض 8 روز است

 

DHCP

DHCPيا يک پروتکل ارتباطی درشبکه محلی است که به مدير شبکه امکان اختصاص IP به رايانه ها به صورت خودکار و از طريق يک سرور

را فراهم می کند .هر دستگاهی که بخواهد به اينترنت متصل شود ؛يک IP يکتا لازم دارد ./ بنا براين در يک شبکه برای اتصال به اينترنت

همه دستگاهها بايدIP داشته باشند .اگر ازDHCP استفاده نشود ؛بايد برای تک تک رايانه ها به صورت

دستی IP وارد کرد ولی استفاده از DHCP باعث می شود که اختصاص IP به دستگاهها به صورت خود کار انجام شود . هر رايانه

هنگامی که روشن می شود ؛از طريق سيستم عامل يک پيغام در خواست IP برای سرور DHCP می فرستد و DHCP هم يک IP از

محدوده IP های مجاز شبکه به آن دستگاه اختصاص می دهد.

در يك شبكه كامپيوتری سرويس ها و خدمات متعددی از طريق سرويس دهندگان مختلف در اختيار سرويس گيرندگان قرار می گيرد . اختصاص پويای اطلاعات مربوط به آدرس دهی IP توسط سرويس دهنده DHCP ( برگرفته از Dynamic Host Configuration Protocol  ) ،  نمونه ای در اين زمينه است .
DHCP ، پس از پروتكل BOOTP مطرح و مهمترين هدف آن تامين اطلاعات مورد نياز يك ايستگاه و يا ساير دستگاه های شبكه ای در ارتباط با پروتكل TCP/IP است . بدين منظور از سه روش متفاوت استفاده می گردد :

• اختصاص اتوماتيك : در اين روش سرويس دهنده DHCP يك آدرس دائم را به يك سرويس گيرنده نسبت می دهد .
• اختصاص پويا : متداولترين روش استفاده از سرويس دهنده DHCP  در يك شبكه می باشد كه بر اساس آن سرويس دهنده يك آدرس را به صورت پويا در اختيار سرويس گيرنده قرار می دهد . آدرس نسبت داده شده به سرويس گيرنده بر اساس مدت زمان مشخص شده توسط سرويس دهنده DHCP  تعيين می گردد ( محدود و يا نامحدود )
• اختصاص دستی : در اين روش كه معمولا" توسط مديران شبكه استفاده می گردد  ، يكی از آدرس های موجود در بانك اطلاعاتی سرويس دهنده DHCP  به صورت دستی به يك سرويس گيرنده و يا سرويس دهنده خاص نسبت داده می شود (  Reservations)  .

در صورتی كه پيكربندی پروتكل TCP/IP  بر روی يك كامپيوتر بگونه ای انجام شده  است كه كامپيوتر و يا دستگاه شبكه ای مورد نظر را ملزم به استفاده از خدمات سرويس دهنده DHCP می نمايد ( تنظيمات انجام شده در صفحه Properties پروتكل TCP/IP )  ولی در عمل سرويس دهنده وجود نداشته باشد و يا سرويس گيرندگان قادر به برقراری ارتباط با آن نباشند و يا برای سرويس دهنده DHCP  مشكل خاصی ايجاد شده باشد ، تكليف سرويس گيرندگان و متقاضيان استفاده از خدمات سرويس دهنده DHCP چيست ؟
در چنين مواردی سرويس گيرندگانی كه بر روی آنان يكی از نسخه های ويندوز ( به جزء ويندوز NT ) نصب شده است ، می توانند از APIPA (  برگرفته از Automatic Private IP Addressing   ) استفاده نمايند . با استفاده از سرويس فوق كه صرفا" در شبكه های كوچك قابل استفاده خواهد بود ( حداكثر 25 دستگاه موجود در شبكه ) ، هر يك از سرويس گيرندگان می توانند به صورت تصادفی يك آدرس IP  خصوصی را بر اساس مشخصات جدول زير به خود نسبت دهند .
 

و اما چند نكته در ارتباط با روش آدرس دهی APIPA :

• زمانی كه يك سرويس گيرنده پاسخ مناسبی را از سرويس دهنده DHCP دريافت ننمايد ، پس از مدت زمان كوتاهی يك آدرس تصادفی را از شبكه دريافت می نمايد .
• با توجه به اين كه سرويس گيرنده به صورت كاملا" تصادفی يك آدرس IP را انتخاب می نمايد ، همواره اين احتمال وجود خواهد داشت كه يك كامپيوتر آدرسی را انتخاب نمايد كه قبلا" توسط كامپيوتر ديگری استفاده شده باشد . برای حل اين مشكل ، پس از انتخاب يك آدرس IP توسط سرويس گيرنده ، يك بسته اطلاعاتی broadcast شامل آدرس IP  توسط سرويس گيرنده در شبكه ارسال و بر اساس پاسخ دريافتی ، در خصوص نگهداری و يا آزادسازی آدرس IP تصميم گيری می گردد.
• اطلاعات ارائه شده توسط APIPA ، يك آدرس IP و يك Subnet mask می باشد و ساير اطلاعلاتی كه عموما" توسط سرويس دهنده DHCP ارائه می گردد را شامل نمی شود . مثلا" با استفاده از APIPA نمی توان آدرس  gateway پيش فرض را در اختيار سرويس گيرندگان قرار داد . بنابراين مبادله اطلاعات محدود به كامپيوترهای موجود در يك شبكه محلی كوچك می گردد كه تماما" دارای فضای آدرس دهی شبكه   0 . 0 . 254 . 169  می باشند . در صورت نياز می بايست ساير اطلاعات لازم در ارتباط با پيكربندی پروتكل TCP/IP به صورت دستی مشخص گردد. 
• سرويس گيرندگانی كه از APIPA استفاده می نمايند به صورت ادواری و در بازه های زمانی پنج دقيقه ، شبكه را به منظور وجود يك سرويس دهنده DHCP بررسی می نمايند . در صورتی كه سرويس دهنده DHCP در دسترس قرار بگيرد ، سرويس گيرنده يك درخواست را برای وی ارسال و اطلاعات مربوط به پيكربندی TCP/IP را از آن دريافت می نمايد .
• پتانسيل استفاده از APIPA به صورت پيش فرض بر روی تمامی نسخه های ويندوز فعال می باشد . برای غيرفعال نمودن آن می بايست تنظميات ريجستری را تغيير داد:
  - اجرای برنامه Regedit
  - يافتن كليد زير بر اساس نام در نظر گرفته شده برای كارت شبكه :

• - ايجاد يك DWORD Value  ( نام آن IPAutoconfigurationEnabled و مقدار آن صفر در نظر گرفته شود )
  - در صورتی بر روی كامپيوتر چندين آداپتور موجود است ،‌ می بايست مراحل فوق برای هر يك از آنان تكرار گردد .

 

 

 

 

 

 

 

منابع و ما خذ

 

http://www.srco.ir/Articles/TipsView.asp?ID=392

http://www.rastisoft.com/Glossary/GlossaryD.asp?Vocab=DHCP

 

 

نوشته شده توسط mohammad در |  لینک ثابت   •